De pannen-van-het-dak-Spelen

Ik voel de spanning. Heb ik te vroeg gepiekt? Laat het lichaam me niet in de steek. Ik merk dat deze weken in sportquarantaine me niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Tot overmaat van ramp heb ik afgelopen zaterdag de schade van Eunice op het dak moeten herstellen.


Nu, op zondagavond, moet ik de deadline halen. Ik ervaar tijdsdruk en merk dat ik cynisch ben. Het zuur van een 45 graden pannen dak beklimmen zit in mijn benen en komt er in woorden uit. Op het tandvlees probeer ik de toon van dit verhaal om te buigen. Ik ga mezelf gewoon de goede kant op kletsen. Als er iemand is die zichzelf kan forceren en voor de gek houden, ben ik het wel.


'Kom op, Maurice! Je kan het. Klagen is voor kleine kinderen. Positief zijn.'


Het lukt. Ik denk aan het Chinese kinderkoor dat als een gedrild leger stond te zingen tijdens de afscheidsceremonie in Peking. Mijn stemming slaat volledig om. Ik heb zelf ook jaren met enorm veel plezier staan zingen in het kerkkoor van de rooms-katholieke Johannesschool. Er heerste ijzeren discipline. In tegenstelling tot de Chineesjes mochten wij niet meedeinen tijdens het optreden.


'Jongens stilstaan, het is geen carnaval!'


Er werd ook keihard geselecteerd. Ik zie nog voor me hoe het hoofd der school mijn vals zingende boezemvriend uit het koor gooide, tijdens een repetitie. Nou, moet ik ook eerlijk zeggen, hij is als een broer voor me, maar heeft de muzikaliteit van een aardewerken dakpan. Hij mocht tijdens twee uur durende dienst in de kerk alleen nog maar drie keer op een triangel slaan. Hij sloeg twee keer uit de maat en een keer ernaast. Het was zijn eigenzinnige interpretatie van KerstMis en toch genoten we met volle teugen.


Zo ook de afgelopen weken. Wat mij betreft waren het de-pannen-van-het-dak-Spelen. Ik heb sporters zien hunkeren naar hun finale, zoals ik hunkerde naar optredens met het schoolkoor. Ik heb mensen zien huilen van geluk en van verlies. Ik heb heel veel medailles gezien voor onze taalgenoten uit Nederland en Vlaanderen. Zoals te zien in onderstaande tabel zijn we volgens mijn herberekening derde geworden in het totaal klassement.


Land Goud Zilver Brons Totaal

1 Noorwegen 16 8 13 37

2 Duitsland 12 10 5 27

3 Nederland en Vlaanderen 9 5 5 19

4 China 9 4 2 15

5 Verenigde Staten 8 10 7 25

6 Zweden 8 5 5 18

7 Oostenrijk 7 7 4 18

8 Zwitserland 7 2 5 14

9 ROC 6 12 14 32

10 Frankrijk 5 7 2 14


En dat terwijl onze wintersport basis slechts bestaat uit de 'onbesneeuwde' flanken van de Utrechtse heuvelrug, de Postbank, de Ardennen en de van Brienenoordbrug.


En ja, natuurlijk is het jammer dat we weer vier jaar moeten wachten op heats, runs, kuren, time-outs, dweilpauzes, schaatsreparaties, windvlagen, sneeuwstormen en scheidsrechterlijke reviews, maar gelukkig heb ik een hele mooie en wijze vrouw. Volgens haar is wachten een hele positieve activiteit. Ik moet het zien als de tijd voor iets nemen. Daarom heb lang gewacht met dit stuk en de tijd genomen om een paar lampen voor haar op te hangen. En wat denk je. Ik kreeg er ook nog een soort van gouden medaille van haar voor terug. Zalig, nog meer goud, terwijl ik al zo veel in handen heb. En dat alles terwijl ik rustig wacht. Het is waar, tijd is mijn vriend en er is genoeg van.